Γνωρίσαμε τον Γουίτ Στίλμαν μέσα από το
αφιέρωμα που του ετοίμασαν οι φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Όμως χωρίς να το
συνειδητοποιούμε, τις ιστορίες του για την ελίτ του Μανχάταν, για την
παρακμή της Upper East Side και για την ανάγκη εξέλιξης και αλλαγής, τις
γνωρίζαμε ήδη από καιρό.
Είναι ντυμένος στην τρίχα, αλλά με έναν τρόπο αβίαστο, σου δίνει την
αίσθηση πως αυτή είναι η εμφάνισή του ακόμα κι όταν κατεβαίνει στο
περίπτερο για να πάρει μια σόδα. Γύρω στα 60, και με ένα ύφος που τον
κάνει να δείχνει απόμακρα ελίτ όσο και προσβάσιμα φιλικό την ίδια
στιγμή, ο Γουίτ Στίλμαν στέκεται μπροστά στις εκατοντάδες των θεατών που
έχουν γεμίσει το Όπερα 1 της Ακαδημίας αυτό το βράδυ.
Σε λίγο θα προβληθεί το “Metropolitan”, η πρώτη ταινία που γύρισε πριν 22 χρόνια, που του απέφερε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου και που αποτέλεσε εκκίνηση μιας αρχικά συναρπαστικής κι ύστερα, έξαφνα, αναπάντεχα κολλημένης στην παύση, καριέρας. Το κοινό στις Νύχτες Πρεμιέρας (που φέτος διοργάνωσαν ρετροσπεκτίβα του μικρού, αλλά σημαντικού έργου του σκηνοθέτη) τείνει πάντα προς το νεανικό, φοιτητές, άνθρωποι της πόλης που δε χάνουν με τίποτα το event, σινεφίλ, παρέες που περνάνε από μια προβολή πριν πάνε για ποτό σε μπαράκι του κέντρου, είναι μια φρέσκια μίξη.
Ο Στίλμαν ακτινογραφεί την αίθουσα καθώς ετοιμάζεται να προλογίσει την ταινία του. “Μάλλον είμαι υπερβολικά καλοντυμένος για απόψε,” λέει γελώντας. “Αλλά όπως θα δείτε είμαι μάλλον casual σε σχέση με τους ήρωες της ταινίας, οπότε...”
Τους ξέρει πολύ καλά τους ήρωες της ταινίας ο Στίλμαν. Πριν από πολλές δεκαετίες, σε μια Αμερική εντελώς διαφορετική, σε έναν άλλο κόσμο, ήταν ένας από αυτούς.
Σε λίγο θα προβληθεί το “Metropolitan”, η πρώτη ταινία που γύρισε πριν 22 χρόνια, που του απέφερε υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου και που αποτέλεσε εκκίνηση μιας αρχικά συναρπαστικής κι ύστερα, έξαφνα, αναπάντεχα κολλημένης στην παύση, καριέρας. Το κοινό στις Νύχτες Πρεμιέρας (που φέτος διοργάνωσαν ρετροσπεκτίβα του μικρού, αλλά σημαντικού έργου του σκηνοθέτη) τείνει πάντα προς το νεανικό, φοιτητές, άνθρωποι της πόλης που δε χάνουν με τίποτα το event, σινεφίλ, παρέες που περνάνε από μια προβολή πριν πάνε για ποτό σε μπαράκι του κέντρου, είναι μια φρέσκια μίξη.
Ο Στίλμαν ακτινογραφεί την αίθουσα καθώς ετοιμάζεται να προλογίσει την ταινία του. “Μάλλον είμαι υπερβολικά καλοντυμένος για απόψε,” λέει γελώντας. “Αλλά όπως θα δείτε είμαι μάλλον casual σε σχέση με τους ήρωες της ταινίας, οπότε...”
Τους ξέρει πολύ καλά τους ήρωες της ταινίας ο Στίλμαν. Πριν από πολλές δεκαετίες, σε μια Αμερική εντελώς διαφορετική, σε έναν άλλο κόσμο, ήταν ένας από αυτούς.
Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ
oneman.gr
Σου άρεσε; Κάνε like και σχολίασε.
