Δύο πράγματα δε χωνεύω. Τις μπάμιες, όσο καλομαγειρεμένες κι αν
είναι, και τα κροκοδείλια δάκρυα του star system κάθε φορά που κάποιο
δημόσιο πρόσωπο, υπό τον ρόλο του «κακού παιδιού», πεθαίνει. Μιας και
για τις μπάμιες δεν έχω να σας πω πολλά, μαλακία φαγητό είναι, ας
ασχοληθούμε με την εκκεντρική τραγουδίστρια, τον θάνατο της, αλλά και το
πως μία από τις μεγαλύτερες λέρες της εποχής, η αμερικάνικη showbiz,
τον διαχειρίστηκε.
Η είδηση του θανάτου της δημοφιλούς καλλιτέχνιδας «έσκασε» σαν βόμβα,
ίδιου βεληνεκούς με αυτή των στημένων αγώνων ποδοσφαίρου στο ελληνικό
πρωτάθλημα. Κοινώς; Όλοι το περίμεναν/γνώριζαν, αλλά, κατά την
ανακοίνωση του, «πέσανε από τα σύννεφα», κατευθυνόμενοι από εκείνη την
ηλίθια ηθική που μας κυριεύει, όταν κάτι μας ωθεί στο να εκπλαγούμε ή να
σοκαριστούμε. Από υποχρέωση.
Τα sites τα οποία συντηρούνται από τα visits καθυστερημένων
Αμερικανών, που διψάνε για gossips και milkshake με πατάτες (για να
καταλάβεις για τι κοινό μιλάμε) οργίασαν. Αφού μετατράπηκαν σε
ηλεκτρονικά γραφεία τελετών, άρχισαν, το ένα μετά το άλλο, να κουνάνε το
μαντήλι στην αληταρία της αμερικάνικης pop, ξεχνώντας, επιμελώς, όλα
εκείνα τα ρεπορτάζ που κατά καιρούς είχαν δημοσιεύσει, με την Amy να
μπαίνει σε κλινικές αποτοξίνωσης, την Amy να βγαίνει από αυτές, την Amy
να παραπατάει, την Amy στη φυλακή, την Amy σε καυγάδες, την Amy
κροκόδειλο, τσαντάκια ή πούστη. Σε συνέχεια αυτής της φαρσοκωμωδίας, οι
τόποι κοινωνικής δικτύωσης (το φέισμπουκ, το τουίτερ, αλλά και άλλοι
λιγότερο δημοφιλείς, όπως το μαησπέις βρε αδερφέ) σαν άλλα μανουάλια του
Αη Γιάννη, 7 Γενάρη ανήμερα, γεμίσανε posts κλάψας, και ικεσίες
εξιλέωσης, για λογαριασμό της αμαρτωλής ψυχής που μόλις μας άδειασε την
γωνιά. Τόσα RIP μαζεμένα δεν είχε ούτε ο Tupac στα πρώτα του μνημόσυνα.
Τότε δεν υπήρχε ούτε το Google θα μου πεις.
Αλλά και εντός συνόρων, ο θάνατος της Amy Winehouse, «παίχτηκε» παντού. Παντού.
Άρθρα για την οικονομική κατάσταση της χώρας πέρασαν σε δεύτερη μοίρα
εκείνες τις μέρες, για να δώσουν την θέση τους σε μονόστηλα, σε γνωστά
sites ποικίλης ύλης, που κλαίγανε για την απώλεια ενός ανθρώπου που
έγραψε το Back to Black (πλατινένιο album 8x στην Αγγλία, και 2x στις
ΗΠΑ), για το οποίο όμως, όπως αναμενόταν, δεν είπαν, ούτε έγραψαν,
τίποτα απολύτως. Η αδυναμία της άμεσης διαλεύκανσης της αιτίας θανάτου
της τραγουδίστριας «έκοψε» την φόρα της είδησης, καθώς κανείς δεν είχε
στα χέρια του κάποια συγκεκριμένη πληροφορία να αναπαράγει, και να
λεηλατήσει το πτώμα της ασχημούλας τραγουδιάρας με την φωνάρα. Όταν,
εβδομάδες μετά, ο θάνατος της αποδόθηκε και επίσημα στην υπερβολική
κατανάλωση βότκας, το νέο μπήκε στην κατηγορία «Δείτε
περισσότερα/Διαβάστε επίσης», τουλάχιστον σε όσα ελληνικά sites, που θα
μπορούσαν να ασχοληθούν με την AW, είδα.
Φυσικά, από όλο αυτό το πανηγυράκι, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα
δελτία ειδήσεων με την ευφυή ιδέα του «club των 27». Πέραν του γεγονότος
ότι, επισήμως, η εκλιπούσα ήταν 28 ετών, αυτό το ανέπνευστο cliché με
την ταύτιση της ηλικίας της με άλλους συνομήλικους, νεκρούς,
καλλιτέχνες, έπαιξε κατά τον ίδιο τρόπο, σχεδόν, από τα κανάλια, που
κούρασε πιο πολύ κι από την ταινία «Σωτηρία» (ΜΗ ΤΗ ΔΕΙΤΕ)
στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ειδήσεις καρμπόν, από
ανθρώπους που μάθανε την Winehouse μέσα από τις σούρες της και όχι από
την μουσική της. Ότι δηλαδή ισχύει με κάθε άνθρωπο που είχε την ατυχία
να συνδιάζει ταλέντο, δημοτικότητα, άσωτη ζωή και πρόωρο θάνατο.
Η Amy Winehouse δεν πέθανε. Η Amy Winehouse, ήρθε, είδε, σιχάθηκε,
μας έγραψε όλους στις παλιές της πλατφόρμες, κι έφυγε για ένα καλύτερο
κόσμο. Κι εμείς, μείναμε εδώ, γραφικοί, να γράφουμε για φόρους τιμής,
ταλέντα, και σπαταλημένα νιάτα.
viberated
Σου άρεσε; Κάνε like και σχολίασε.
